OSSSR.COMOSSSR.COM
发现、学习、分享，与软件爱好者共同成长。
发现、学习、分享，与软件爱好者共同成长。
捐助就是我最大的动力
非常感谢你的打赏，我们将继续给力更多优质内容，让我们一起创建更加美好的网络世界！
支付宝扫一扫
微信扫一扫
Allasani Peddana, known as the "Andhra Kavita Pitamaha" (Grandfather of Telugu Poetry), was the most distinguished poet in the court of Emperor Sri Krishnadevaraya. As the foremost of the "Ashtadiggajas," his work represents the peak of the Prabandha style of Telugu literature. His masterpiece, Manu Charitra, is celebrated for its intricate descriptions, linguistic beauty, and emotional depth.
Here are some of the most famous poems by Allasani Peddana with their meanings in simple Telugu.
1. The Praise of the Emperor (శ్రీకృష్ణదేవరాయల ప్రశంస)
When Peddana entered the court, he was often asked to recite verses that showcased his command over the language. This famous verse describes his relationship with the King.
పద్యం:"నిరుపమ రాజధాని యగు నీ పురిఁ బాసి గడింపఁ బోవఁగానరుదుగ నున్నవాఁడ నని యానతి యిచ్చితివేని దేవరన్మరచి సుఖింతునే? భవదమంద కటాక్ష నిరీక్షణామృతస్ఫురణము లేకయున్న నొక ముహూర్తము తాళుదునే నృపాగ్రణీ!"
భావం:ఓ రాజశ్రేష్ఠుడా! సాటిలేని రాజధాని అయిన ఈ నగరాన్ని విడిచి నేను ఎక్కడికో వెళ్లి ధనం సంపాదించుకోవాలని నీవు ఆజ్ఞాపిస్తే, నిన్ను మరిచి నేను సుఖంగా ఉండగలనా? నీ అమూల్యమైన కటాక్ష వీక్షణాలు (చూపులు) అనే అమృతం తోడు లేకుండా నేను ఒక్క క్షణం కూడా బ్రతకలేను.
2. Pravarakhya's Beauty (ప్రవరాఖ్యుని వర్ణన)
In Manu Charitra, Peddana describes the protagonist Pravarakhya, a pious Brahmin, in a way that highlights his physical and spiritual radiance.
పద్యం:"అటజని కాంచె భూమిసురుఁడంబరచుంబి శిరస్సరజ్ఝరీపటల ముహుర్ముహుర్లుఠ దభంగ తరంగ మృదంగ నిస్వనస్ఫుట చతురంతయాన పరిభూత నభోనదీ వీచికాచటుల కరాళ ఘోషమును శాలివనస్థలి నంతరిక్షమున్"
భావం:ఆ బ్రాహ్మణుడైన ప్రవరాఖ్యుడు హిమాలయ పర్వత ప్రాంతాలకు వెళ్ళాడు. అక్కడ ఆకాశాన్ని తాకుతున్న శిఖరాల నుండి జాలువారుతున్న గంగానది తరంగాల శబ్దం, మృదంగ ధ్వనిలా వినిపిస్తోంది. ఆ శబ్దానికి ఆకాశ గంగలోని అలల ఘోష కూడా తలవంచుకోవాల్సిందే. అంతటి గంభీరమైన ప్రకృతి దృశ్యాన్ని ఆయన చూశాడు. allasani peddana poems in telugu with bhavam
3. Varudhini's Invitation (వరుధినీ ప్రార్థన)
One of the most poetic sequences is when the Gandharva lady Varudhini falls in love with Pravarakhya and tries to convince him to stay with her.
పద్యం:"ఎవ్వాని వాడవు? ఎందుండి వచ్చితి?వివ్విధంబున నొంటి నెందుకు తిరిగెదు?పువ్వుల విలుకాని పొమ్మల వింటికినెక్కుపెట్టిన బాణమో? యనంగ!"
భావం:"నీవు ఎవరివి? ఎక్కడి నుండి వచ్చావు? ఈ విధంగా ఒంటరిగా ఎందుకు తిరుగుతున్నావు? మన్మధుడు తన వింటికి ఎక్కుపెట్టిన బాణంలా ఇంత అందంగా ఉన్నావేమిటి?" అని వరుధిని ప్రవరాఖ్యుని అడుగుతుంది. 4. The Famous Extempore Poem (చాటువు)
Peddana was highly respected by Krishnadevaraya. When the King himself helped Peddana onto an elephant, the poet recited this verse in gratitude.
పద్యం:"ఎదురైనచో దన యీభంబు డిగ్గి కైదండ యిచ్చెను గదా ధరణి విభుడుఅల్లసాని వాని నల్లి బిల్లిగ నల్లికవి పితామహ యన్న గణుతికెక్కె!"
భావం:చక్రవర్తి శ్రీకృష్ణదేవరాయలు స్వయంగా తన ఏనుగు దిగి వచ్చి నాకు చేయూతనిచ్చారు. 'అల్లసాని వారి అల్లిక (కవిత్వం) ఎంతో జిగిబిగి కలిగినది' అని మెచ్చుకుంటూ, నాకు 'ఆంధ్ర కవితా పితామహ' అనే బిరుదును ఇచ్చి గౌరవించారు. Key Features of Peddana’s Poetry:
Pakam (Style): He followed the Draksha Pakam (sweet like grapes), making his verses flow naturally.
Descriptions: Known for Swaabhavokti (natural descriptions) and Utpreksha (metaphors). Allasani Peddana, known as the "Andhra Kavita Pitamaha"
Vocabulary: A rich blend of Sanskrit (Samskrutam) and pure Telugu (Atcha Telugu).
Allasani Peddana's works remain a cornerstone of Telugu literature, proving that he wasn't just a court poet, but a visionary who gave Telugu poetry a royal stature. To help you explore further, tell me if you'd like: A deeper analysis of the Manu Charitra plot.
More poems specifically about the conversation between Varudhini and Pravarakhya. Information on the other Ashtadiggajas in the royal court.
Context: Manucharitramu tells the story of Pravarakhya. In a pivotal scene, Pravarakhya falls from the heavenly Nandana Gardens. Peddana describes this fall not as a tragedy, but as a spectacle of grace.
Poem (Telugu - Excerpt):
పర్వతాగ్రముల పాదపకాంక్షముల్ దూరి... పతంగ మాలికా పతిత దివ్వె విపినముల్ దాని...
Bhavam (Meaning & Sentiment): As Pravarakhya falls from the sky, the poet describes how the very elements of nature pause to watch him. The lotuses in the ponds below look up, thinking the sun has fallen. The mountains shrink in comparison to his stature. The trees seem to lift their branches to catch him.
Analysis: The Bhavam here is Adbhuta Rasa (Wonder). Peddana transforms a simple physical action (falling) into a cosmic event. He suggests that the protagonist is so noble that nature itself acts to protect his dignity. This is the hallmark of Peddana's style—he elevates the human subject to a divine level through description.
Not all of Peddana’s poems are about love. As a devotee, he wrote verses on divine grace. This lesser-known poem reflects Karuna Rasa (Compassion). Excerpt 2: The Fall from Nandana Vana Context:
Original (Approx from Manu Charitramu context):
"దయ లేని దేహము దయ్యముల బాట లౌ, ఘన మైన సంపద గర్వమై పోవు, చదువులందును వేదశాస్త్రముల్ బూతగా, నిరతమున్ దలఁచిన నేరమై పోవు."
Bhavam (Meaning):
Deep Emotion: Here, Peddana moves from romantic love to universal love. The bhavam is a warning against hollow existence. He strips away material achievement and religious pomp. The raw meaning hits the reader: You are nothing if you have no Daya (compassion). This is the philosophical bedrock of Peddana.
From Manu Charitram, describing Varunani (daughter of Varuna).
Telugu Text:
మునివరుల్ మెచ్చగ ముద్దియ మెరిసెను
చనుమొనల్ ముత్యాల సరులు పోలె
నడుము సన్నముగా నాగేంద్ర భోగమై
మెల్లన నడచెను మేదిని మీద
Literal Meaning:
As sages praised her, the young lady shone. The tips of her breasts were like pearl strings. Her waist was thin like a serpent’s body (snake’s coil). She walked softly on the earth.
Bhavam (Inner Emotion):
Idealized feminine beauty — a mix of Srungara and Alankara (ornamentation). Peddana compares her breast-tips to pearls (purity, preciousness) and her waist to a serpent’s coil (flexible, slender, dangerous yet beautiful). The slow walk (mellana nadachenu) indicates modesty and grace. This is not vulgar; it’s sringara within the classical poetic tradition — celebrating the woman as a divine creation.